در دنیای امروز که جنگها از میدانهای نظامی به عرصههای اقتصادی و تأمین منابع تغییر شکل دادهاند، «امنیت غذایی» به یکی از مؤلفههای کلیدی اقتدار ملی تبدیل شده است. امنیت غذایی تنها به میزان تولید گندم یا ذرت در مزارع داخلی خلاصه نمیشود، بلکه زنجیرهای پیچیده از بذر، نهاده، لجستیک و بهویژه «مسیرهای مطمئن واردات» را در بر میگیرد.
در این ویدئو، دکتر زهرا جهانگیربخش، کارشناس حوزه امنیت غذایی، با بررسی وضعیت فعلی واردات کالاهای اساسی به ایران، به یک نکته تأملبرانگیز اشاره میکند: حدود ۳۳ درصد از محصولات کشاورزی و غذایی کشور از مسیر امارات متحده عربی تأمین میشود. این در حالی است که بسیاری از این کالاها (مانند قهوه، شکر و ذرت) در امارات تولید نمیشوند و این کشور صرفاً نقش یک واسطه لجستیکی و تجاری را ایفا میکند.
این وابستگی، امنیت غذایی کشور را در سه سطح با ریسک مواجه کرده است:
لجستیک و حملونقل: اتکا به یک مسیر دریایی واحد در صورت بروز تنشهای منطقهای. مالی و ارزی: دشواریهای ناشی از تبدیل ارز و تعاملات بانکی در بستر واسطهها. اداری و اسنادی: وابستگی به قوانین و پروتکلهای یک کشور ثالث برای ورود کالا.
در ادامه این تحلیل، راهکارهای عبور از این آسیبپذیری بررسی شده است؛ از لزوم توسعه توافقهای دوجانبه مستقیم با کشورهای تولیدکننده (بدون واسطه) گرفته تا تقویت دیپلماسی منطقهای و اصلاح زیرساختهای مالی مستقل.
آیا وقت آن نرسیده است که با بازنگری در الگوی مصرف و تقویت تولید بومی، زنجیره تأمین غذای خود را در برابر تکانههای خارجی مقاومتر کنیم؟
مشاهده این ویدئو به تمام فعالان حوزه کشاورزی، تحلیلگران اقتصادی و سیاستگذاران حوزه امنیت غذایی توصیه میشود.
«این تحلیل تخصصی توسط خانم دکتر زهرا جهانبخشیان کارشناس مرکز خوان در تاریخ ۲۷خرداد ۱۴۰۵ ارائه شده است. ایشان در این گفتوگو به بررسی نقش کلیدی امارات در زنجیره تأمین محصولات کشاورزی ایران پرداخته و ضرورتِ تنوعبخشی به مسیرهای وارداتی را به عنوان یک استراتژی حیاتی برای افزایش تابآوری در امنیت غذایی کشور تشریح کردهاند.»
