کوتاهمدت (۱ تا ۲ سال): برای کاهش فوری وابستگی ۳۳ درصدی بخش کشاورزی به امارات، باید فعالسازی ACU، انتقال بخشی از تسویهها به عمان و ارائه مشوقهای بندری و لجستیکی در اولویت قرار گیرد. هدف این مرحله، حفظ جریان تجارت در عین کاهش تمرکز بر مسیر امارات است.
میانمدت (۳ تا ۵ سال): در این افق، لازم است با پیمانهای پولی دوجانبه، استفاده از ظرفیت تجارت آزاد با اوراسیا، بهکارگیری بلاکچین در تسویه و رهگیری مبادلات، و همچنین توسعه زیرساختی چابهار، مسیرهای تجاری جایگزین تثبیت شوند. این مرحله، پایههای تنوعبخشی پایدار را شکل میدهد.
بلندمدت (۵ سال به بالا): در افق بلندمدت، راهبرد اصلی میتواند ادغام در اکوسیستم بریکس باشد؛ از جمله استفاده از ارزهای دیجیتال مشترک و بیمه یکپارچه منطقهای. این سطح از همکاری میتواند وابستگی به هابهای واسطهای سنتی را بهطور ساختاری کاهش دهد.
مسیر موازی (همیشگی): در کنار همه این مراحل، تهاتر ساختاریافته از طریق حسابهای امانی باید بهعنوان یک مسیر مکمل و دائمی دنبال شود تا تجارت در شرایط محدودیتهای بانکی و ارزی، از انعطاف لازم برخوردار بماند.
بنادر جایگزین: برای متنوعسازی مسیرها، میتوان از چابهار، صحار و صلاله در عمان، موندرا در هند، حمد در قطر و گوادر در پاکستان بهعنوان گزینههای جایگزین یا مکمل جبلعلی استفاده کرد.
نکته کلیدی: هرچند هزینه گذار در کوتاهمدت بالا خواهد بود، اما تنها با تنوعبخشی حداکثری در مسیرها، ابزارهای تسویه و شرکای تجاری میتوان از شکلگیری وابستگی جدیدجلوگیری کرد
